از کوچه‌های دواس تا جهان شعر و قصه

بامدادجنوب_غلامحسین کروبی

فرح راوردشیری از چهره‌های شناخته‌شده شعر و ادبیات بوشهر است؛ شاعری که ریشه‌های آثارش را در کوچه‌ها، آیین‌ها و فرهنگ بومی این شهر جست‌وجو می‌کند. او که متولد محله دواس بوشهر است، سال‌هاست در حوزه شعر و ادبیات فعالیت دارد و علاوه بر سرایش شعر، در زمینه داستان‌نویسی کودک، قصه‌گویی و حضور در محافل ادبی نیز نقش فعالی ایفا کرده است. نخستین مجموعه شعر او با عنوان «در کابوس سیب فرو می‌روم» در سال ۱۳۹۱ منتشر شد و پس از آن نیز به نوشتن و خلق آثار تازه ادامه داده است. راوردشیری معتقد است ادبیات می‌تواند پلی میان نسل‌ها باشد و به حفظ سنت‌ها و روایت‌های بومی کمک کند. در این گفت‌وگو از تجربه‌های ادبی، فعالیت‌های فرهنگی و نگاهش به شعر و ادبیات کودک سخن گفته است.

برای آغاز گفت‌وگو کمی از خودتان و پیشینه خانوادگی‌تان بگویید.

من دهم شهریور ۱۳۳۹ در محله دواس بوشهر به دنیا آمدم. در خانواده‌ای بزرگ شدم که به فرهنگ، کار و خدمت به مردم اهمیت می‌داد. از کودکی با قصه‌ها، آیین‌ها و سنت‌های بوشهر زندگی کردم و همین فضا بعدها بر شعر و داستان‌هایم تأثیر زیادی گذاشت.

چه زمانی به شعر علاقه‌مند شدید؟

احساس می‌کنم شعر همیشه در وجودم بوده است. اما به‌طور جدی از اوایل دهه ۸۰ به سرایش روی آوردم. یک شب جرقه‌ای در ذهنم زده شد و اولین شعرم شکل گرفت. بعد از آن مطالعه شاعران مختلف و حضور در نشست‌های ادبی باعث شد نگاه عمیق‌تری به شعر پیدا کنم.

نخستین کتاب شعرتان چه زمانی منتشر شد؟

اولین مجموعه شعرم با عنوان «در کابوس سیب فرو می‌روم» در سال ۱۳۹۱ منتشر شد و خوشبختانه مورد استقبال علاقه‌مندان قرار گرفت. پس از آن نیز به سرودن ادامه دادم و آثار تازه‌ای را برای انتشار آماده کرده‌ام.

نقش انجمن‌های ادبی را در مسیر شاعری خود چگونه ارزیابی می‌کنید؟

بسیار مهم. حضور در انجمن‌های ادبی برای من یک دانشگاه واقعی بود. در کنار شاعران، منتقدان و استادان ادبیات آموختم چگونه شعر را دقیق‌تر ببینم و بهتر بنویسم. نشست‌های ادبی بوشهر سهم بزرگی در رشد من و بسیاری از شاعران این شهر داشته‌اند.

مطبوعات چه نقشی در معرفی شاعران دارند؟

مطبوعات همیشه پل ارتباطی شاعر با جامعه بوده‌اند. انتشار شعرهایم در نشریات محلی و کشوری باعث شد مخاطبان بیشتری با آثارم آشنا شوند و این موضوع در ادامه مسیر ادبی‌ام بسیار مؤثر بود.

شما در حوزه ادبیات کودک نیز فعالیت گسترده‌ای داشته‌اید. این علاقه از کجا شکل گرفت؟

علاقه من به کودکان و نوه‌هایم باعث شد به سمت داستان‌نویسی کودک بروم. نخستین داستان‌هایم را برای نوه‌هایم نوشتم. بعدها مجموعه‌ای از قصه‌ها را با الهام از افسانه‌ها، باورها و آیین‌های بومی بوشهر خلق کردم.

چرا بر حفظ آیین‌ها و سنت‌های بوشهر در آثار کودک تأکید دارید؟

چون معتقدم کودکان باید فرهنگ و ریشه‌های سرزمین خود را بشناسند. بسیاری از سنت‌ها و روایت‌های محلی در حال فراموشی هستند و ادبیات می‌تواند آن‌ها را برای نسل‌های آینده حفظ کند.

درباره موفقیت‌ها و افتخارات ادبی خود هم بگویید.

خوشبختانه برخی آثارم در جشنواره‌های مختلف مورد توجه قرار گرفتند. در حوزه داستان کودک و نوجوان و همچنین شعر، موفق به کسب رتبه‌ها و عناوینی در جشنواره‌های استانی و کشوری شدم که برایم بسیار ارزشمند هستند.

شنیده‌ایم در قصه‌گویی و حتی سینما هم تجربه‌هایی داشته‌اید.

بله، سال‌ها در جشنواره‌های قصه‌گویی حضور داشتم و از ارتباط مستقیم با کودکان لذت بردم. تجربه‌ای هم در یک اثر سینمایی داشتم که برایم جالب و متفاوت بود.

هنگام سرودن شعر چه احساسی دارید؟

شعر برای من بخشی از زندگی است؛ مثل نفس کشیدن. لحظه سرایش را لحظه‌ای سرشار از آزادی و رهایی می‌دانم. بسیاری از دوستان، استادان و همراهان ادبی در این مسیر الهام‌بخش من بوده‌اند.

و سخن پایانی؟

آرزو دارم صلح، آرامش و مهربانی در سراسر جهان گسترش پیدا کند. همچنین امیدوارم با همت بنیاد فرزانگان جهان دیده استان بوشهر و همکاری همدلانه رسانه «بامداد جنوب» فرهنگ، ادبیات و سنت‌ ارزشمند بوشهر همچنان زنده بمانند و به نسل‌های بعدی منتقل شوند.