وقتی بازنشسته شدم، ادامه تحصیل دادم!

بامدادجنوب_غلامحسین کروبی

بازنشستگی در ذهن بسیاری از ما، پایانِ دویدن‌ها و رسیدن به ایستگاه استراحت است؛ اما برای «محمد حاجی‌پور»، پیشکسوت خوش‌نام صنعت گردشگری بوشهر، این دوران فصلی تازه برای شکوفاییِ بی‌پایان بوده است. او که با ۷۵ سال سن، همچنان با شور و حرارتی مثال‌زدنی از «دانشگاه تهران» و «کلاس‌های درس» سخن می‌گوید، برگی متفاوت از زندگی را به ما نشان می‌دهد؛ کتابی که هرگز بسته نمی‌شود. این پیشکسوت هم استانی با گذشت بیش از دو دهه از دوران رسمی بازنشستگی‌اش، نه‌تنها در لاکِ سکون فرو نرفته، بلکه با ادامه تحصیل در مقاطع عالی و تأسیس مؤسسه‌ای آموزشی، ثابت کرده است که «یادگیری» مرز سنی نمی‌شناسد. این گفت‌وگو، روایتی است از مسیری که از نخلستان‌های آب‌پخش آغاز شد، در مسیرِ پرپیچ‌وخمِ توسعه گردشگری بوشهر تداوم یافت و امروز به تکثیر دانش میان نسل جوان رسیده است. در این گفت‌وگو، با مردی همراه می‌شویم که به ما می‌آموزد چگونه می‌توان با نگاهی مثبت، کوله‌باری از تجربه را بر دوش گرفت و در هر سنی، دوباره دانشجو شد.

کمی از دوران کودکی و تحصیل خود در آب‌پخش برایمان بگویید؟

من در نخستین روز شهریور ۱۳۳۰ در روستای درواهی، (آب‌پخش امروز) متولد شدم؛ دیاری که به سرزمین نخل، آب و آفتاب شهرت دارد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهم گذراندم و برای ادامه تحصیل به بوشهر رفتم. در دبیرستان تاریخی سعادت درس خواندم و همان دوران، علاوه بر درس، در فوتبال و دوومیدانی نیز فعالیت داشتم. علاقه‌ام به زبان انگلیسی نیز از همان سال‌ها شکل گرفت و بعدها در فعالیت‌های گردشگری بسیار به کمکم آمد.

ورود شما به صنعت گردشگری چگونه رقم خورد؟

پس از خدمت در نیروی هوایی و مدتی فعالیت در یک شرکت خارجی، از سال ۱۳۵۵ به اداره کل اطلاعات و جهانگردی استان بوشهر پیوستم و به‌عنوان نخستین راهنمای ایرانگردی و جهانگردی استان فعالیت کردم. این آغاز مسیری بود که بیش از پنجاه سال از عمرم را به آن اختصاص دادم.

مهم‌ترین دستاوردهای دوران مدیریت خود را چه می‌دانید؟

خوشحالم که در معرفی ظرفیت‌های گردشگری استان بوشهر سهمی هرچند کوچک داشته‌ام. تهیه نخستین نقشه رنگی استان، انتشار نخستین بروشور رنگی معرفی بوشهر و چاپ کتاب «راهنمای سیاحتی استان بوشهر» به دو زبان فارسی و انگلیسی از جمله این اقدامات بود. همچنین برای توسعه زیرساخت‌های اقامتی استان تلاش کردیم و در شکل‌گیری هتل دلوار و جذب سرمایه‌گذاری بخش خصوصی نقش داشتیم.

بسیاری شما را بیشتر به‌عنوان مدرس گردشگری می‌شناسند. این بخش از فعالیت‌هایتان چگونه آغاز شد؟

پس از بازنشستگی در سال ۱۳۸۳، احساس کردم هنوز وظیفه‌ای بر دوش دارم؛ انتقال تجربه به نسل جوان. به همین دلیل مؤسسه آموزشی خود را راه‌اندازی کردم. اکنون بیش از ۲۱ سال است که در حوزه گردشگری، هتلداری و تشریفات تدریس می‌کنم و صدها نفر از علاقه‌مندان و فعالان این صنعت را آموزش داده‌ام. دیدن موفقیت شاگردانم برای من بزرگ‌ترین پاداش است.

شما همواره بر اهمیت آموزش تأکید دارید. چرا؟

چون گردشگری صنعتی دانش‌محور است. من خودم حتی پس از بازنشستگی تحصیل را ادامه دادم و کارشناسی ارشد گردشگری را از دانشگاه تهران گرفتم. باور دارم یادگیری هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد و هر فردی که آموزش را متوقف کند، از رشد بازمی‌ماند.

آقای حاجی‌پور، شما در ۷۵ سالگی همچنان پرانرژی و فعال هستید. راز این پویایی چیست؟

به گمان من، راز جوان ماندن در سه چیز خلاصه می‌شود؛ عشق به کار، یادگیری مستمر و داشتن نگاه مثبت به زندگی. از دوران نوجوانی به مطالعه، ورزش و کسب دانش علاقه داشتم و هنوز هم خود را دانشجوی گردشگری، هتلداری و تشریفات می‌دانم. وقتی انسان برای هر روز خود هدفی داشته باشد، سن فقط یک عدد است.

خانواده چه نقشی در موفقیت‌های شما داشته است؟

نقش اصلی را خوشبختانه از نعمت خانواده‌ای صمیمی، همراه و موفق برخوردارم. فرزندانم هر کدام در مسیر زندگی و حرفه خود موفق بوده‌اند و امروز نیز نوه‌هایم با استعداد، انگیزه و آینده‌ای روشن، مایه امید و دلگرمی خانواده هستند. بدون حمایت خانواده، دستیابی به موفقیت‌های حرفه‌ای دشوار است.

و سخن پایانی برای پیشکسوتان و سالمندان؟

من معتقدم که بازنشستگی پایان راه نیست؛ آغاز فصل تازه‌ای از زندگی است. تا زمانی که می‌آموزیم، تجربه می‌اندوزیم و دانسته‌های خود را در اختیار دیگران قرار می‌دهیم، همچنان مؤثر و ارزشمند خواهیم بود. به همه هم‌نسلانم توصیه می‌کنم فعال بمانند، مطالعه کنند، ورزش را فراموش نکنند و تجربه‌های گران‌بهای خود را به نسل جوان منتقل کنند. این بهترین میراثی است که می‌توان برای آینده به جا گذاشت.