بانوی بوشهری که در دهه هفتم زندگی هنوز مدال می‌گیرد

بامدادجنوب_غلامحسین کروبی

خیلی از آدم‌ها فکر می‌کنند ورزش کردن فقط مخصوص جوانی است؛ برای روزهایی که آدم سرحال‌تر است، وقت بیشتری دارد و بدنش هم توان بیشتری نشان می‌دهد؛ اما واقعیت این است که ورزش در سنین بالا نه فقط یک فعالیت بدنی، بلکه راهی برای حفظ امید، سلامت، روحیه و پیوند با زندگی است. بسیاری از سالمندان و بازنشستگان می‌گویند تحرک، آن‌ها را از رخوت و گوشه‌گیری دور می‌کند و باعث می‌شود هنوز هم خودشان را فعال، مؤثر و سرزنده ببینند. در روزگاری که کم‌تحرکی، بیماری و تنهایی می‌تواند آرام‌آرام به سراغ آدم‌ها بیاید، ورزش برای بعضی‌ها تبدیل به همان نیرویی می‌شود که دوباره آن‌ها را به زندگی برمی‌گرداند؛ نیرویی که هم به جسم جان می‌دهد و هم به روح. پری صفازاده از آن دسته زنان بوشهری است که این معنا را نه در حرف، بلکه در زندگی خود نشان داده است. زنی از نسل پشتکار و متانت که سال‌های زیادی را صرف کار، خانواده و مسئولیت کرده و حالا در دهه هفتم زندگی، همچنان با نشاط و انگیزه از ورزش و به‌ویژه شنا می‌گوید. او متولد ۱۳۳۴ در بوشهر است، سال‌ها در اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی خدمت کرده، سه دختر دارد و امروز در کنار نقش مادری و مادربزرگی، همچنان حضوری فعال در میدان ورزش دارد و در سال گذشته نیز افتخارات متعددی را کسب کرده اس. او در مسابقات هفته دولت سال ۱۴۰۴ موفق به کسب رتبه نخست شد مدالش را از رئیس‌جمهور گرفت؛ در رقابت‌های کشوری تهران نیز در میان ورزشکارانی از ۲۷ استان، مقام سوم را به دست آورد و در مسابقات مشهد هم در هر دو بخش تیمی و انفرادی روی سکوی سوم ایستاد. در ادامه گفت‌وگویی وی داشتیم که می‌خوانید.

خانم صفازاده، برای شروع کمی از خودتان و سال‌های جوانی‌تان بگویید؟

من متولد سال ۱۳۳۴ در بوشهر هستم. در ۲۰ سالگی ازدواج کردم. همسرم در اداره کل بنادر و دریانوردی بوشهر مشغول به کار بود و من هم در سال ۱۳۵۶ در اداره اطلاعات و جهانگردی وقت استخدام شدم که بعد از انقلاب به اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی تغییر نام داد. تا زمان بازنشستگی در همان مجموعه خدمت کردم. خدا را شکر زندگی خوبی داشتم و حاصل این زندگی سه دختر موفق و دوست‌داشتنی است که امروز هر سه تشکیل خانواده داده‌اند.

به نظر می‌رسد خانواده جایگاه ویژه‌ای در زندگی شما دارد؟

دقیقاً همین‌طور است. سه دختر عزیزم پردیس، سولماز و سرور هر کدام در مسیر زندگی خود موفق هستند و امروز هم دو نوه نازنین دارم که نور چشم من هستند. رابطه عاطفی بسیار عمیقی بین ما برقرار است. بزرگ‌ترین سرمایه زندگی‌ام همین خانواده صمیمی است.

علاقه شما به ورزش از چه زمانی آغاز شد؟

از نوجوانی به ورزش، هنر و یادگیری علاقه داشتم. بعد از گرفتن دیپلم، علاوه بر ورزش، مهارت‌هایی مثل ماشین‌نویسی و کامپیوتر را هم فرا گرفتم و مدتی با بهزیستی و هلال احمر همکاری آموزشی داشتم؛ اما فعالیت ورزشی من به شکل جدی از دوران استخدامم آغاز شد و به مرور شنا به بخش مهمی از زندگی من تبدیل شد.

شنیده‌ایم حتی نوه‌تان را هم آموزش داده‌اید؟

بله آوا نوه عزیزم را خودم با شنا آشنا کردم و خوشبختانه الان شناگر بسیار خوبی شده است. در کنار آن برای یادگیری اسکیت هم تشویقش کردم. وقتی می‌بینم نسل جدید خانواده به ورزش علاقه دارد، واقعاً خوشحال می‌شوم.

چه کسانی بیشترین نقش را در موفقیت‌های شما داشته‌اند؟

بدون تردید خانواده‌ام. همسرم همیشه مشوق من بوده و دخترانم نیز در همه مراحل کنارم بوده‌اند. اگر حمایت و همراهی آنها نبود، ادامه این مسیر به این آسانی ممکن نمی‌شد.

شما در سال‌های اخیر افتخارات ارزشمندی در شنا کسب کرده‌اید. کمی درباره این موفقیت‌ها بگویید؟

خوشبختانه در مسابقات مختلفی شرکت کرده‌ام. در مسابقات هفته دولت مقام اول را کسب کردم. در رقابت‌های کشوری تهران که با حضور ورزشکارانی از ۲۷ استان برگزار شد، مقام سوم را به دست آوردم. در مسابقات مشهد نیز در بخش انفرادی و تیمی موفق به کسب مقام سوم شدم. همچنین در تهران، کیش و آبادان هم عناوین کشوری کسب کرده‌ام.

این مسابقات را به نمایندگی از چه مجموعه‌ای برگزار می‌کنید؟

چون همسرم بازنشسته اداره بندر بوشهر است، معمولاً به نمایندگی از مجموعه بندر در این رقابت‌ها حضور پیدا می‌کنم. هنوز هم از سوی کانون بازنشستگان کشوری، اداره بندر و اداره ورزش و جوانان برای حضور در مسابقات دعوت می‌شوم.

دریافت مدال از رئیس‌جمهور چه حسی داشت؟

تجربه بسیار ارزشمندی بود. افتخار داشتم مدال قهرمانی را از دستان آقای دکتر پزشکیان دریافت کنم. همچنین یک بار در مجموعه ورزشی آزادی تهران نیز جایزه و مدال گرفتم. این لحظات برای هر ورزشکاری ماندگار است.

امروز در دهه هفتم زندگی قرار دارید. چه چیزی باعث شده همچنان با انگیزه ورزش کنید؟

ورزش برای من فقط رقابت نیست؛ سبک زندگی است. وقتی شنا می‌کنم احساس نشاط، سلامتی و انرژی دارم. به همین دلیل هنوز هم تمرین می‌کنم و در مسابقات شرکت دارم. جالب است که گاهی بعضی از رقیبانم از من جوان‌تر هستند، اما همچنان توان رقابت با آنها را دارم.

نوه‌ها درباره موفقیت‌های شما چه نظری دارند؟

(با خنده) آن‌ها به من می‌گویند «مامان پری قهرمان». شنیدن این جمله برای من از هر مدال و جامی شیرین‌تر است.

به عنوان یک بانوی پیشکسوت، چه دغدغه‌ای دارید؟

انتظار دارم مسئولان توجه بیشتری به ورزشکاران پیشکسوت داشته باشند. بسیاری از ما با امکانات شخصی تمرین می‌کنیم و در مسابقات شرکت می‌کنیم. پیشکسوتان سرمایه‌های اجتماعی هستند و می‌توانند الگوی خوبی برای نسل جوان باشند. حمایت بیشتر از این قشر، در واقع سرمایه‌گذاری برای سلامت و نشاط جامعه است.

سخن پایانی؟

دوست دارم به همه هم‌نسلان خودم بگویم که بازنشستگی پایان راه نیست. انسان تا زمانی که امید، انگیزه و تحرک داشته باشد، می‌تواند زندگی را با نشاط ادامه دهد. سن فقط یک عدد است؛ مهم این است که دل آدم جوان بماند. در ضمن از طرف بازنشستگان و پیشکسوتان باید بگویم ای کاش مسئولین راه و شهرسازی و شهرداری بوشهر برای فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی من و امثال من و بیش از ۲۰ هزار بازنشسته کشوری در استان بوشهر بکنند و شرایط و امکان لازم را فراهم می‌کردند.