بچه‌های بوشهر با اوقات فراغتشان چه کنند؟

بامداد جنوب: بالاخره زنگ آخر آخرین امتحان خورد و پرونده کتاب و دفترها تا مهرماه بسته شد. برای ما بچه‌های بوشهر، تابستان فقط یک فصل نیست؛ یک غول بزرگ گرمایی است که از ساعت 9 صبح تا ۷ شب ما را توی خانه‌ها حبس می‌کند. درست در همین روزها که همه به دنبال یک سایه خنک و یک سرگرمی درست و حسابی هستند، خبرهای داغی از رسانه‌ها به گوش می‌رسد. خبرهایی که وقتی آن‌ها را می‌خوانی یا می‌شنوی، خیلی خوشگل و شیک به نظر می‌رسند، اما وقتی پایت را به محله‌ها و مدرسه‌ها می‌گذاری، قصه جور دیگری است.

آقای محمود حسنی‌توابع که مسئول پرورشی آموزش و پرورش استان است، با کلی امیدواری از فعال شدن ۴۸۰ پایگاه اوقات فراغت خبر داده. او گفته که حدود ۳ هزار و ۵۰۰ نفر از معلم‌ها و نیروهای دیگر آماده‌اند تا تابستان ما را بسازند. شعارشان هم قشنگ است: «هر خانه یک پایگاه و هر دانش‌آموز یک مهارت»؛ اما سؤال ما بچه‌ها این است: با کدام وسیله؟ در کدام اتاق خنک؟

این مسئول خودش هم گفته که اوضاع آن‌قدرها که در آمارها می‌بینیم، خوب نیست. او از کمبود شدید وسایل سرمایشی، سیستم‌های صوتی، کتابخانه و حتی وسیله نقلیه برای اردوها حرف زده است. راستش را بخواهید، برای ما که در بوشهر زندگی می‌کنیم، «کولر گازی» یک وسیله لوکس نیست، مثل اکسیژن برای نفس کشیدن است. وقتی مسئولان می‌گویند اولویتشان راه اندازی سیستم‌های سرمایشی است، یعنی همین الان که کلاس‌ها شروع شده، خیلی از این پایگاه‌ها، بیشتر شبیه «سونا» هستند تا کلاس نقاشی و فوتبال!

در میان این بحث‌های بزرگترها، بد نیست به حرف‌های خودمان هم گوش بدهند. آیسا قاسمیان‌پور که ۱۰ ساله‌ است و امسال می‌رود کلاس پنجم، نگاه خیلی مثبتی دارد. او عاشق کلاس زبان و موسیقی و اسکیت است. آیسا می‌گوید: «تابستان بهترین روزهای سال است چون می‌توانم کارهایی را انجام دهم که دوست دارم.» اما او یک نکته مهم را فراموش نکرده؛ آیسا می‌گوید ما در شهرهایی مثل برازجان، پارک و جاهای تفریحی کم داریم. او از مسئولان می‌خواهد که فقط به فکر کلاس گذاشتن نباشند، بلکه فضاهایی بسازند که بچه‌ها در آن واقعاً «شادی» کنند.

باران کریم‌پور، دیگر دوست ما هم نگاه جالبی دارد. او می‌گوید تابستان زمان «تعادل» است. باران دوست ندارد تمام وقتش را بخوابد یا فقط درس بخواند؛ او به دنبال یادگیری چیزهای جدید، فیلم دیدن و مطالعه است؛ اما نکته اینجاست که برای امثال باران و آیسا، چقدر فضا آماده است؟ آیا این پایگاه‌هایی که آموزش و پروش یا کانون پرورشی از آن‌ها حرف می‌زند، تجهیزات ورزشی و هنری لازم را دارند؟

در گزارش‌های رسمی، همه چیز خیلی منظم به نظر می‌رسد؛ اما حقیقت این است که نوجوانِ امروز، با نوجوان ده سال پیش فرق دارد. دانش‌آموز کلاس دهمی که خودش دنیایی از اطلاعات در گوشی موبایلش دارد، با یک کلاس ساده و بدون امکانات جذب نمی‌شود. وقتی سیستم صوتی و تجهیزات هنری در اکثر مراکز وجود ندارد، چطور می‌خواهید ما را از پای گوشی و اینترنت بلند کنید و به این پایگاه‌ها بکشانید؟

مشکل اینجاست که انگار مسئولان فقط می‌خواهند «وقت» ما را پر کنند، نه اینکه به ما «مهارت» یاد بدهند. اگر واقعاً قرار است هر دانش‌آموز یک مهارت یاد بگیرد، باید کارگاه‌های واقعی با ابزارهای واقعی وجود داشته باشد، نه فقط حرف و سخنرانی.

ما بچه‌های بوشهر، عادت کرده‌ایم که در گرما بزرگ شویم، اگر کتابخانه‌ها خالی از کتاب‌های جدید باشند و اگر زمین‌های ورزشی‌اش در حد چند خط‌کشی ساده روی آسفالت داغ باقی بمانند، عملاً هیچ اتفاقی نیفتاده است.

آقایان مسئول! تابستان ما همین حالا شروع شده است. به جای گزارش‌های طولانی، سری به مدارس دورافتاده استان بزنید. ببینید آیا خودتان حاضر هستید فرزندتان را یک ساعت در آن کلاس‌های گرم بنشانید؟ ما نسل جدید به دنبال «فرصت» هستیم، نه فقط جایی فقط برای «وقت‌گذرانی». امیدواریم امسال، واقعیت کمی به زیبایی شعارهای روی کاغذ برسد.