وقتی رسانه، صدای مردم و ناظر قدرت می‌شود

رسانه در معنای مدرن آن، بخشی از سازوکار حکمرانی خوب و مطلوب است. رسانه می‌تواند ناظر عمومی باشد یعنی قدرت را ببیند، بپرسد و پاسخ بخواهد. اما این نظارت اگر با انصاف، اخلاق حرفه‌ای و پرهیز از هیجان‌زدگی همراه نباشد به سمت پوپولیسم خواهد رفت.

انتظار من از هر رسانه‌ای این است که به جای دامن‌زدن به دوقطبی‌ها، تسهیل کننده گفت‌وگو باشد و  به جای بازنشر شایعه، به پالایش اطلاعات بپردازد و به جای مصرف‌کننده بودن تولیدکننده تحلیل باشد. با این شرایطی که اعلام شد، رسانه محلی جایگاه ویژه‌ای دارد. روزنامه‌ای که در بوشهر منتشر می‌شود صرفا بازتاب‌دهنده اخبار ملی نیست بلکه آینه‌ای است که چهره واقعی و پرافتخار استان را نشان می‌دهد. انتظار از یک رسانه محلی این است که مسائل خرد را به مسائل کلان پیوند بزند. رسانه محلی باید صدای مردم باشد؛ صدایی که ممکن است در پیچ و خم بروکراسی‌های اداری گم شود. درکنار صدای مردم باید پلی میان مردم و نهادهای تصمیم‌گیر بسازد تا تسهیل کننده مطالبات آنها باشد.

رسالت رسانه محلی، به‌گمان من، سه‌ مورد است: نخست، هویت‌بخشی. بوشهر با تاریخ، فرهنگ، آیین‌ها و سرمایه انسانی خود، ظرفیت یک روایت منسجم از خود بوشهری را دارد. رسانه می‌تواند این روایت را تقویت کند و سرمایه اجتماعی استان را بالا ببرد. دوم، مطالبه‌گری مسئولانه. مطالبه‌گری یعنی پرسشگری مستمر درباره پروژه‌های عمرانی، شفافیت بودجه‌ها، وضعیت آموزش و بهداشت، و عملکرد مدیران. اما با زبان کارشناسی و مستند و با استدلال. سوم، آینده‌نگری. طبیعی است رسانه‌ای که فقط به امروز بپردازد، فردا را از دست می‌ دهد. استان بوشهر در قلب تحولات انرژی، اقتصاد دریاپایه و ژئوپلیتیک خلیج فارس قرار دارد این موقعیت نیازمند تحلیل‌های راهبردی است و روزنامه بامداد جنوب می تواند نقش قطب نمای این تحلیل ها باشد.