در زندگی مهم دوباره برخاستن و ادامه دادن است

بامدادجنوب_غلامحسین کروبی

نادر اقدام بوشهر، نامی که با تار و پود ورزش و فرهنگ این دیار پیوند خورده است؛ از کوچه‌های خاکی محله «کوتی» و درخشش در پیراهن تیم ایران‌جوان در سال ۱۳۴۵ تا گذراندن دوره‌های تخصصی مربیگری در دانشگاه اکلاهما. او که سال‌ها خدمت صادقانه در سازمان تأمین اجتماعی را در کنار فعالیت‌های ورزشی و فرهنگی تجربه کرده و بارها به‌عنوان بازنشسته نمونه برگزیده شده است، امروز به‌عنوان یکی از پیشکسوتان خوش‌نام و روزنامه‌نگار برتر بوشهر شناخته می‌شود.

او که در کارنامه‌اش از مدیریت باشگاه تا مشاوره ورزشی صداوسیما و کسب عناوین برتر مطبوعاتی دیده می‌شود، همواره حامی نسل جوان و ورزشکاران بوده است. در روزهایی که تب‌وتاب جام جهانی بار دیگر فوتبال را به صدر اخبار آورده و شور ورزش جامعه را دربرگرفته، گفت‌وگویی داشتیم با این پیشکسوت که بازنشستگی را آغاز به‌بار نشستن تجربیات می‌داند. مردی که با کوله‌باری از دانش و تجربه به ما یادآور می‌شود: در مسابقه زندگی، زمین خوردن پایان نیست؛ مهم دوباره برخاستن و ادامه دادن است.

آقای اقدام بوشهر، بسیار خوشحالیم که در این روزهای پرهیجان جام جهانی فوتبال، فرصتی فراهم شد تا با شما به‌عنوان پیشکسوت ورزش و چهره فرهنگی بوشهر گفت‌وگو کنیم. ابتدا بفرمایید چه احساسی دارید وقتی شور و شوق فوتبال در جهان با تجربه‌های شخصی شما در این رشته همزمان می‌شود؟

فوتبال همیشه برای من فراتر از یک ورزش بوده؛ یک فرهنگ، یک مدرسه زندگی. وقتی امروز می‌بینم میلیون‌ها نفر در سراسر جهان با جام جهانی نفس می‌کشند، یاد روزهایی می‌افتم که در نوجوانی به تیم ایران‌جوان پیوستم و بعدها افتخار داشتم سرمربی تیم فوتبال نوجوانان بوشهر باشم. این هم‌زمانی برای من مثل پلی است میان گذشته و امروز؛ پلی که نشان می‌دهد عشق به فوتبال هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود.

شما سال‌ها در سازمان تأمین اجتماعی خدمت کردید و بارها به‌عنوان بازنشسته نمونه انتخاب شدید. این افتخارات چه معنایی برایتان دارد؟

برای من بازنشستگی پایان راه نبود، بلکه آغاز مرحله‌ای تازه بود. در سال‌های ۱۳۸۱، ۱۴۰۰ و ۱۴۰۴ به‌عنوان بازنشسته نمونه معرفی شدم و این افتخار را مدیون همکاران و همشهریانی هستم که همیشه در کنارشان بودم. بازنشستگی فرصتی شد تا بیشتر به فرهنگ‌سازی، آموزش و ورزش بپردازم. باور دارم که یک شهروند موفق کسی است که حتی پس از پایان خدمت رسمی، همچنان فعال و اثرگذار باقی بماند.

شما علاوه بر فعالیت‌های ورزشی، در حوزه آموزش و فرهنگ نیز نقش‌آفرینی کرده‌اید. کمی درباره این بخش از زندگی‌تان توضیح دهید؟

بله سال‌ها به‌عنوان مدرس تأمین اجتماعی در منطقه جنوب غربی کشور فعالیت کردم. آموزش برای من همانند ورزش، ابزاری برای توانمندسازی جامعه است. وقتی جوانان و کارکنان سازمان با حقوق و مسئولیت‌های خود آشنا می‌شوند، احساس امنیت و آرامش بیشتری دارند. این همان چیزی است که من همیشه دنبال کرده‌ام: خدمت به مردم، چه در زمین فوتبال و چه در کلاس درس.

شما مدیر باشگاه فرهنگی ورزشی ایران‌جوان بوشهر در سال ۱۳۶۸ بودید و بعدها مشاور ورزشی شهرداری بوشهر. این تجربه‌ها چه تأثیری بر نگاه شما به ورزش داشت؟

مدیریت باشگاه ایران‌جوان برای من تجربه‌ای ارزشمند بود. آنجا یاد گرفتم که ورزش تنها به نتیجه مسابقه محدود نمی‌شود، بلکه بستری است برای تربیت نسل آینده. بعدها به‌عنوان مشاور ورزشی شهرداری بوشهر تلاش کردم تا ورزش همگانی و فرهنگ ورزش در سطح شهر گسترش یابد. ورزش باید در زندگی روزمره مردم جاری باشد، نه‌فقط در سالن‌ها و زمین‌های مسابقه.

در کارنامه شما لوح‌های سپاس متعددی از کانون پیشکسوتان شاهین بوشهر، ایران‌جوان و تربیت‌بدنی بوشهر دیده می‌شود. این تقدیرها چه جایگاهی در زندگی شما دارند؟

هر لوح سپاس برای من یادآور یک مسیر است؛ مسیری که با عشق و تلاش طی شده. وقتی هم‌قطاران و پیشکسوتان ورزش بوشهر از من تقدیر می‌کنند، احساس می‌کنم بخشی از مسئولیت اجتماعی‌ام را درست انجام داده‌ام. این تقدیرها نه برای غرور شخصی، بلکه برای انگیزه بیشتر در ادامه راه است.

به‌عنوان پیشکسوتی که همزمان با جام جهانی مورد گفت‌وگو قرار گرفته‌اید، چه پیامی برای بازنشستگان و نسل جوان دارید؟

پیام من ساده است: هیچ‌گاه از فعالیت و تلاش دست نکشید. بازنشستگی پایان راه نیست، بلکه آغاز به بار نشستگی است و این رسالتی به گردن همه بازنشستگان است که تجربیات خود را در اختیار جوان‌ترها قرار دهند و فرصتی است برای شکوفایی در عرصه‌های تازه. ورزش، فرهنگ و آموزش می‌توانند زندگی را پرمعنا کنند. به جوانان می‌گویم که فوتبال و ورزش تنها راه رسیدن به قهرمانی نیست؛ بلکه راهی است برای یادگیری مسئولیت، همکاری و احترام؛ و به بازنشستگان می‌گویم که شما الگوهای جامعه هستید؛ با حضور فعال خود می‌توانید نسل آینده را هدایت کنید.

در پایان، اگر بخواهید یک جمله به‌عنوان جمع‌بندی بگویید، چه خواهید گفت؟

زندگی مثل یک مسابقه فوتبال است؛ مهم نیست چند بار زمین بخوریم، مهم این است که دوباره برخیزیم و بازی را ادامه دهیم.