وقتی وعده‌ها در شرجی جنوب ذوب می‌شود

بامداد جنوب: تابستان امسال برای ساکنان جنوب استان بوشهر به آزمونی سخت برای تاب‌آوری تبدیل شده‌است. در حالی که شهرهای ساحلی دیر، کنگان، عسلویه و نخل‌تقی با ترکیبی از گرمای خفقان‌آور و رطوبت بالای ۸۰ تا صد درصد دست به گریبان هستند، شروع خاموشی‌های بی‌برنامه در کنار شروع تنش‌ها میان آمریکا و ایران آرامش و معیشت مردم را هدف گرفته است. این وضعیت، تناقضی آشکار را در این منطقه به تصویر می‌کشد که با اینکه این استان قطب انرژی کشور است، اما خود از تامین ابتدایی‌ترین حقوق رفاهی، یعنی جریان پایدار برق محروم مانده است.

این در حالی است که پیش‌تر شیخ موسی احمدی، رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی در اظهاراتی امیدوارکننده از پایداری شبکه و سپری شدن تابستانی بدون خاموشی سخن گفته بود؛ وعده‌ای که اکنون در شهرهای جنوبی استان بوشهر به شکلی ناامیدکننده رنگ باخته است. شروع این قطعی‌ها در روزهای اخیر موجی از گلایه و سردرگمی را میان شهروندان ایجاد کرده است. مردم می‌پرسند چگونه در منطقه‌ای که کانون ابرپروژه‎های نفتی و گازی کشور است، مدیریت شبکه توزیع برق به نقطه‎ای رسیده که با کوچک‌ترین نوسان دما، تاب پایداری را از دست می‎دهد؟

فشار قطعی برق در شرایطی که جنوب آبستن استرس‌های ناشی از تنش‎ها و ناامنی‌های اخیر است، فضای روانی سنگینی را بر این منطقه تحمیل کرده است. در چنین شرایط حساسی که مردم نیاز به آرامش دارند، خاموشی‌های بی‌برنامه، ناراحتی‌های عمومی را تشدید می‌کند.

بر اساس گزارش‎های رسیده به بامداد جنوب، قطعی‌های اخیر موجب وارد شدن ضرر و زیان به برخی از کسب‌وکارها شده است. در میان این اعتراضات و نارضایتی‌ها، اطلاعیه اخیر شرکت توانیر مبنی بر آغاز «خاموشی‌های برنامه ریزی شده» تیر خلاص را به وعده‎های مسئولان محلی زد. عبدالامیر یاقوتی، مدیرکل دفتر مدیریت انرژی توانیر، در حالی تداوم این وضعیت را به دمای هوا و همکاری مشترکان گره زده که این تقلیل مسئله به «مصرف خانگی»، نگاهی یک‎جانبه و غیرمنصفانه به بحرانی است که ریشه در عدم سرمایه گذاری زیرساختی دارد.

وقتی مدیریت انرژی در سطح کلان، ناچار به پذیرش شکست وعده‌ها و ابلاغ جداول قطعی می‌شود، ارجاع مردم کلافه جنوب به «سامانه برق من»، نه تنها گره‌گشا نیست، بلکه نمکی بر زخم کسانی است که خود، تولیدکننده انرژی این کشورند.

ساکنان این دیار اکنون بیش از هر زمان دیگری، نیازمند پاسخگویی شفاف و اقدام عملی هستند. مدیریت بحران در پایتخت انرژی ایران، نمی‌تواند به «جیره‎بندی خاموشی» خلاصه شود. مسئولان استانی و نمایندگان مجلس، به جای ارائه تضمین‎های توخالی، باید برای احیای حقوق ساکنان این قطب اقتصادی، گامی فراتر از وعده بردارند؛ چراکه صبر مردم جنوب در این گرمای سوزان، حد و مرزی دارد.

یکی از شهروندان کنگانی در این باره به بامداد جنوب گفت: متاسفانه مسئولان بالادست نمی‌دانند که گرمای خرماپزون یعنی چه؟ قطعی برق در تابستان برای ما جز خسارت و رنج چیزی نداشته و ندارد. درست است که آمریکا و اسرائیل ملعون به برخی از زیرساخت‌های انرژی از جمله برق صدمات شدیدی وارد کرده‌اند، اما مسئولان بدانند که جنوب در این برهه حساس نیاز به توجه ویژه دارد، چراکه در چند روز اخیر حملات دشمن به اندازه کافی استرس و اضطراب به جان ما انداخته است، دیگر با خاموشی‌های بی‌موقع ما را مجبور به تحمل گرما و شرجی نفسگیر نکنند.

وی با اشاره به اینکه دیروز بعد از 9 ساعت کار آمدم خانه که کمی استراحت کنم که یهو برق رفت، افزود: آیا مدیر تهرانی می‌تواند در چنین شرایطی و چنین گرمایی استراحت کند؟ متاسفانه آقای احمدی، رئیس کمیسیون انرژی که گرمای جنوب را خوب می‌شناسد، چرا وعده توخالی می‌دهد که تابستان بدون خاموشی داریم! من جنوبی عاشق این آب و خاک هستم و با جان و دلم از این خاک در برابر دشمن بدخواه محافظت می‌کنم اما آقایان مسئول نیز در برابر جان و آسایش ما احساس مسئولیت کنند.

شهروند دیگری که یک بقالی کوچک در خیابان غدیر کنگان دارد، او نیز با گلایه از شروع قطعی برق به بامداد جنوب گفت: متاسفانه با قطع شدن برق به مدت یک ساعت و نیم، بخشی از جنس‌ها مغازه مثل بستنی و… آب شدند، به نظر شما آیا مشتری بستنی واررفته را دیگر می‌خرد؟

وی با تاکید بر اینکه سال گذشته با هر بار برق رفتن دچار استرس می‌شدیم که مبادا کولر مغازه بسوزد یا تنها یخچال‌مان دیگر روشن نشود، افزود: متاسفانه این ترس امسال هم با هست، چون اگر یک وسیله برقی ما بسوزد دیگر خرید آن ممکن نیست به خاطر گرانی‌های سرسام‌آور و تورمی که به جان بازار افتاده است. انتظارم از مسئولان این است که خاموشی را برای منطقه تعریف نکنند. این گرما مرگ‌‌آفرین و بسیار خسارت‌بار است برای ما مردم جنوب.

در پایان این گزارش یادآوری می‌شود که بحران خاموشی در جنوب استان بوشهر بازتابی از یک بی‌عدالتی ساختاری در توزیع منابع و امکانات رفاهی است. چگونه می‌توان پذیرفت استانی که چرخ‌های عظیم صنعت نفت و گاز کشور را به حرکت درمی‌آورد و بخش عمده ثروت ملی را تامین می‌کند، در نخستین روزهای اوج گرما، توان روشن نگاه داشتن کولر خانه‌های شهروندان خود را نداشته باشد؟ این پارادوکس تلخ، نشان‌دهنده شکاف عمیق میان ظرفیت‌های اقتصادی منطقه و سهم واقعی مردم از این ثروت است که ریه خود را به آلاینده‌های صنعتی سپرده‌اند، اما سهمشان از این سفره مشترک، خاموشی بی‌موقع در چنگال شرجی نفس‌گیر است.

در این میان، سکوت یا توجیه‌های تکراری متولیان امر به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. مدیران، تصمیم‌گیران و نمایندگان مجلس به‌ویژه موسی احمدی که در روزهای سرد سال و پشت میزهای خنک پایتخت، وعده تابستان بدون خاموشی سر می‌دهند، باید متوجه باشند که مردم جنوب از شنیدن وعده‌های توخالی مایوس شده‌اند. مدیریت بحران در پایتخت انرژی ایران نیازمند تغییر نگاه از جیره‌بندی و فرستادن جداول خاموشی به سرمایه‌گذاری واقعی در زیرساخت‌های فرسوده است. صیانت از پایداری شبکه توزیع در این شرایط حساس، دیگر یک مسئولیت در قبال امنیت روانی و زندگی روزمره ساکنان مرزنشین است.

بامداد جنوب تاکید می‌کند که مردم صبور و وفادار این دیار، همواره در صف نخست دفاع از امنیت و منافع ملی ایستاده‌اند و سختی‌های ناشی از فشارهای خارجی را با صبوری تحمل کرده‌اند؛ اما این وفاداری نباید دستاویزی برای توجیه ضعف‌های مدیریتی درون‌سازمانی شود. امروز که تنش‌های بیرونی به اندازه کافی بر روان جامعه سنگینی می‌کند، روا نیست که بی‌تدبیری و وعده‌های بی‌سرانجام مسئولان نیز بر این آتش دامن بزند. پایتخت انرژی ایران برای عبور از این تابستان داغ، نه به شعار و ارجاع به سامانه‌های مجازی، بلکه به اراده‌ای جدی برای اصلاح ساختارها و احترام به حق حیات و آسایش مرزنشینان خود نیاز دارد.