ثبت رشد 138 درصدی فروش با مدیریت خاکسار

بامداد جنوب: پیکره صنعت پتروشیمی در ایران امروز، بیش از آنکه نیازمند سرمایه‌گذاری‌های کلان و سنتی باشد، محتاج شجاعت مهندسی، بازآفرینی ساختارهای مالی و اراده مدیریتی است. گذر از سال ۱۴۰۴ با تمام نوسانات ارزی، ناترازی‌های شدید انرژی و فشارهای ساختاری نظام پولی و بانکی، برای شرکت‌های مستقر در هاب انرژی عسلویه به‌مثابه یک آزمون بقای واقعی بود. در این میان، مجمع عمومی عادی سالیانه و مجمع عمومی فوق‌العاده شرکت پتروشیمی «هنگام»، تصویری کاملا متفاوت و نویدبخش از این کارزار اقتصادی و صنعتی به نمایش گذاشت. تصویب صورت‌های مالی منتهی به ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ و به‌دنبال آن، جراحی بزرگ ترازنامه با تصویب افزایش سرمایه ۹۰۰ درصدی، نشان داد که می‌توان در میانه اجرای سخت‌ترین پروژه‌های توسعه‌ایريال رکوردهای فروش و تولید را هم جابه‌جا کرد و فصلی تازه از رونق را رقم زد.

پتروشیمی هنگام سال‌ها با چالش تکمیل و راه‌اندازی کامل زنجیره ارزش خود دست‌به‌گریبان بود. پیچیدگی پروژه‌های همزمان تولیدی و توسعه‌ای، بسیاری از بنگاه‌های مشابه را در عسلویه به سمت فرسودگی ساختاری سوق داده است. اداره شرکتی که باید از یک‌سو بازارهای صادراتی آمونیاک را حفظ کند و از سوی دیگر، زیرساخت‌های عظیم واحد اوره را تحت فشار شدید تحریم‌ها به بهره‌برداری برساند، ماموریتی چندگانه و نفس‌گیر است؛ اما آنچه در کارنامه سال ۱۴۰۴ این شرکت ثبت شد، یک نقطه‌عطف عملیاتی تمام‌عیار است. وقتی ظرفیت تولید آمونیاک از ۵۸ درصد به مرز صد درصد اسمی می‌رسد و حجم فروش عملیاتی این محصول از رقم ۴۲۰ هزار تن عبور می‌کند، بیانگر این واقعیت است که گلوگاه‌های فنی مجتمع باز شده و ماشین‌آلات تولیدی سرانجام به بالاترین بازدهی ممکن دست یافته‌اند. ثبت رشد ۳۱ درصدی در حجم فروش آمونیاک نسبت به سال قبل، اولین نشانه از خروج هنگام از دوره رخوت عملیاتی و ورود به فاز بهره‌وری حداکثری بود.

اما ارزش کار مهندسان و متخصصان هنگام زمانی روشن‌تر می‌شود که به ماجرای پیچیده و نفس‌گیر واحد اوره نگاه کنیم. در سال‌های گذشته، همواره یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های صنایع پتروشیمی کشور، وابستگی تکنولوژیک به شرکت‌های صاحب لایسنس خارجی بود. با تشدید محدودیت‌های بین‌المللی، لایسنسورهای خارجی از ایفای تعهدات خود شانه خالی کردند و راه‌اندازی پروژه اوره را در هاله‌ای از ابهام قرار دادند. در چنین شرایطی، تصمیم‌گیری برای فعال‌سازی این واحد نیازمند جسارت بالایی بود. رفع هفت هزار و ۸۰۰ پانچ فنی پیچیده تنها در بازه زمانی کوتاه سه ماهه، بدون حضور کارشناسان و لایسنسورهای غربی، نشان داد که دانش فنی در لایه‌های کارشناسی پتروشیمی هنگام و با حمایت استراتژیک و مستمر پتروشیمی نوری به عنوان سهامدار عمده، به بلوغی کم‌نظیر رسیده است. این اقدام، پروژه اوره را که می‌رفت تا به یکی از ابنیه‌های نیمه‌تمام منطقه تبدیل شود، به خط تولید رساند و سبد محصولات شرکت را تنوع بخشید.

همین پایداری عملیاتی و تکمیل تدریجی زنجیره ارزش، بلافاصله خود را در ترازنامه مالی شرکت نشان داد. جهش ۱۳۸ درصدی میزان فروش محصولات در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال پیش از آن، یک عدد تصادفی یا حاصل تورم صرف نیست؛ بلکه بازتاب مستقیم افزایش حجم تولید، تنوع‌بخشی به محصولات و حضور فعال‌تر در بازارهای هدف است. هنگام با این ثبت رکورد، نشان داد که فرمول عبور از رکود را در پیوند زدن حوزه فنی با بازار مصرف یافته است. در این مسیر، مدیریت شرکت با استفاده هوشمندانه از اهرم‌های مالی و رشد بیش از ۵۰۰ درصدی بهره‌گیری از تسهیلات بانکی، توانست بن‌بست نقدینگی را که همواره مانع اصلی پیشرفت پروژه‌های صنعتی در جنوب کشور بوده است، دور بزند؛ اما استفاده فزاینده از تسهیلات، همواره یک تیغ دو لبه است؛ انباشت بدهی‌ها می‌تواند رتبه اعتباری شرکت را نزد نظام بانکی مخدوش کند و هزینه‌های مالی سنگینی را به همراه داشته باشد.

دقیقا در همین نقطه است که ارزش تصمیم مجمع عمومی فوق‌العاده پتروشیمی هنگام آشکار می‌شود. تصویب افزایش سرمایه ۹۰۰ درصدی از محل مطالبات حال‌شده سهامداران، پادزهر مالی موقعیت کنونی بود. این جراحی بزرگ ترازنامه، بدهی‌های انباشته به سهامداران را به سرمایه ثبتی و پایدار تبدیل کرد. با این اقدام، ساختار حقوق صاحبان سهام به شدت تقویت شد، نسبت‌های اهرمی ترازنامه اصلاح گردید و ریسک نقدینگی به حداقل رسید. نتیجه مستقیم این تصمیم، ارتقای ظرفیت اعتباری پتروشیمی هنگام در نظام بانکی کشور است که دست مدیریت را برای دریافت تسهیلات ارزان‌قیمت‌تر و اجرای برنامه‌های توسعه‌ای در سال‌های آتی بازتر می‌کند. این جراحی ساختاری ثابت کرد که مدیریت ارشد هنگام، بازی مالی در زمین پتروشیمی را به همان اندازه بازی فنی در سایت‌های عملیاتی بلد است.

با این حال، نگاه کارشناسان انرژی، نسبت‌های مالی و درصدهای چشم‌گیر رشد را محصول اراده کارگران، تکنسین‌ها و مهندسانی می‌دانند که پایداری معیشتی و انگیزه کاری آنها، ضامن چرخش چرخ‌دنده‌های تولید است. عسلویه همواره با چالش بزرگ ریزش نیروی انسانی به دلیل شرایط سخت کاری مواجه بوده است. در این میان، مدیریت پتروشیمی هنگام با درک عمیق این مسئله، در سال ۱۴۰۴ توسعه انسانی را در اولویت قرار داد. اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل برای پیمانکاران مستمر که یکی از مطالبات دیرینه جامعه کارگری جنوب بود، در کنار پوشش بیمه تکمیلی برای تمامی پرسنل، پایش مداوم سلامت و استقرار نظام‌های پاداش نوین، امنیت خاطر را به بدنه کارشناسی شرکت بازگرداند. این سیاست رفاهی و عدل‌محور، نه‌تنها وفاداری سازمانی را تقویت کرد، بلکه ریسک توقف‌های ناشی از خستگی یا نارضایتی نیروی کار را در حساس‌ترین شرایط راه‌اندازی واحد اوره به صفر رساند.

در نهایت، پتروشیمی هنگام با کارنامه‌ای درخشان در سال ۱۴۰۴، عملا از پیله یک شرکت پروژه‌محور آسیب‌پذیر خارج شد و به عنوان یک بازیگر قدرتمند و تاثیرگذار در صنعت پتروشیمی ایران قد علم کرد. فرمول موفقیت این مجتمع را می‌توان در هماهنگی دقیق میان سه رکن اساسی جست‌وجو کرد؛ حمایت همه‌جانبه پتروشیمی نوری به عنوان پشتیبان راهبردی، شجاعت تیم مهندسی در بومی‌سازی فرایندهای فنی در دوران تحریم و در نهایت جراحی هوشمندانه مالی ترازنامه. پتروشیمی هنگام اکنون با ترازنامه‌ای سبک، ظرفیت تولیدی تثبیت‌شده در مدار صد درصدی، زنجیره ارزش فعال در بخش اوره و نیروی انسانی باانگیزه، قدم به سال ۱۴۰۵ گذاشته است.