تهران کنارت؛ تهران از زاویه‌ای دیگر

بامداد جنوب: اگر از آن دسته تماشاگرانی هستید که دوست دارید فیلم‌ها فقط داستان تعریف نکنند، بلکه شمارا وارد یک جهان خاص کنند، «تهران کنارت» انتخاب جذابی است که این روزها روی پرده‌ی سینماهاست. دومین فیلم بلند سینمایی علی بهراد، فیلم‌سازی که پیش‌تر با «تصور» توجه‌ها را جلب کرده بود، بار دیگر سراغ روابط انسانی و جهان جوانان امروز رفته است؛ نسلی که میان میل به صمیمیت و ترس از تعهد، میان شور زندگی و خستگی پنهان، مدام در نوسان است.

بهراد به‌جای قضاوت کردن، شخصیت‌هایش را همان‌طور که هستند به تصویر می‌کشد؛ پر از تناقض، تردید، شوخی و سرگشتگی. همین نگاه همدلانه باعث می‌شود «تهران کنارت» برای بسیاری از مخاطبان نسل زد آشنا و قابل‌لمس باشد. فیلم درباره عشق، دوستی، تنهایی و تلاش برای ارتباط گرفتن در جهانی است که آدم‌ها بیش از همیشه به هم نزدیک‌اند و درعین‌حال از هم دورند.

یکی از ویژگی‌های مهم فیلم، جهان شخصی و منحصربه‌فرد فیلم‌ساز است، جهانی که با موسیقی، ریتم، شوخ‌طبعی و فضاسازی خاص خود شکل‌گرفته و به فیلم هویتی مستقل می‌دهد. «تهران کنارت» شاید بی‌نقص نباشد، اما تجربه‌ای متفاوت از تماشای تهران و آدم‌هایش ارائه می‌دهد؛ تهرانی که این بار از زاویه‌ای دیگر دیده می‌شود، از زاویه‌ی ذهنی فیلم‌ساز.

در روزگاری که بخش زیادی از سینمای ایران یا درگیر بازنمایی مستقیم مسائل اجتماعی است یا می‌کوشد پیام مشخصی را به مخاطب منتقل کند، بهراد بیشتر به ساختن یک حس و تجربه علاقه دارد. او به مخاطب اجازه می‌دهد خودش در جهان فیلم قدم بزند، شخصیت‌ها را کشف کند و به برداشت شخصی خود برسد.