مدیری با تاکید عملی بر بومی‌گرایی

بامداد جنوب: سال‌هاست که مسئله به‌کارگیری مدیران بومی و متخصص در صنعت پتروشیمی، به یکی از مطالبات جدی و مستمر جامعه رسانه‌ای و نخبگانی استان بوشهر بدل شده است؛ مطالبه‌ای که ریشه در ضرورت بهره‌گیری از سرمایه انسانی بومی، عدالت شغلی و پایداری مدیریت در یکی از راهبردی‌ترین مناطق انرژی کشور دارد. پارس جنوبی به‌عنوان قلب تپنده صنعت گاز و پتروشیمی ایران، نه‌تنها میدان اصلی تولید ثروت ملی است، بلکه بستری تعیین‌کننده برای تحقق توسعه متوازن، انتقال دانش و تثبیت مدیریت‌های کارآمد به شمار می‌رود.

خوشبختانه در سال‌های اخیر، با تغییر رویکردهای مدیریتی، تقویت فرایند پرورش نیروهای نخبه و متخصص و حمایت هدفمند هلدینگ‌های بزرگ انرژی، بخشی از این مطالبه تاریخی به مرحله اجرا درآمده است. رویکردی که به‌جای نگاه‌های کوتاه‌مدت و غیرتخصصی، بر شایسته‌سالاری، تجربه میدانی و شناخت بومی از جغرافیا، نیروی انسانی و پیچیدگی‌های اجتماعی منطقه تمرکز دارد. نتیجه این تغییر نگاه، روی کار آمدن مدیرانی بود که هم از دانش تخصصی و تجربه صنعتی برخوردارند و هم با زیست‌بوم اجتماعی و فرهنگی استان بوشهر پیوندی عمیق دارند.

در این مسیر، حضور چندین چهره بومی و تحصیل‌کرده در رأس پتروشیمی‌های مهم منطقه پارس جنوبی، نشانه‌ای از یک تغییر پارادایم در مدیریت صنعت انرژی محسوب می‌شود؛ مدیرانی چون امیر اکبری، عبدالکریم پهلوانی، حسین بارگاهی و دیگر چهره‌های متخصص بومی که با اتکا به دانش فنی، نگاه توسعه‌محور و توان مدیریتی خود، توانسته‌اند الگوی تازه‌ای از مدیریت صنعتی را در جنوب کشور به نمایش بگذارند.

در میان این نام‌ها، امیر اکبری بیش از دیگران به‌عنوان نماد پیوند «تخصص‌گرایی» و «بومی‌گرایی نخبه» مطرح شده است؛ مدیری که حضور او در رأس مدیریت پتروشیمی، فراتر از یک انتصاب اداری، حامل پیامی روشن برای افکار عمومی و نیروی انسانی منطقه است. پیامی مبنی بر اینکه اجرای واقعی قوانین اشتغال نیروهای بومی متخصص، نه یک شعار رسانه‌ای، بلکه مسیری قابل تحقق در صنعت پتروشیمی است؛ مسیری که می‌تواند امید اجتماعی را تقویت کند، مهاجرت نیروهای کارآمد را کاهش دهد و به شکل‌گیری یک چرخه پایدار از تربیت، جذب و نگهداشت نخبگان بومی بینجامد.

بی‌تردید تداوم این رویکرد، نه‌تنها به افزایش بهره‌وری و تاب‌آوری صنعت پتروشیمی در منطقه پارس جنوبی کمک خواهد کرد، بلکه گامی اساسی در راستای تحقق توسعه پایدار، رضایت اجتماعی و تثبیت اعتماد میان صنعت و جامعه محلی به شمار می‌رود؛ اعتمادی که سرمایه‌ای راهبردی برای آینده انرژی کشور است.

البته این مسیر بومی‌گرایانه و تخصص‌محور، برای این مدیر جوان خالی از هزینه نبوده است. هم‌زمان با پررنگ‌تر شدن نقش مدیران بومی در سطوح تصمیم‌سازی، برخی جریان‌های فیک‌نیوز و روایت‌سازی‌های رسانه‌ای، کوشیده‌اند با برجسته‌سازی گزینشی و گاه غیرواقعی برخی انتصابات، اصل شایسته‌سالاری را به حاشیه ببرند و بومی‌گرایی را به‌اشتباه مترادف با محدودسازی یا رانت تعبیر کنند. با این حال، شواهد میدانی و روند عملیاتی مجموعه تحت مدیریت او، نشان می‌دهد که این فضاسازی‌ها تأثیر معناداری بر راهبرد کلان مدیریتی‌اش نداشته است.

در عمل، این مدیر جوان تلاش کرده است با به‌کارگیری نیروهای نخبه، متخصص و آموزش‌دیده بومی در بخش‌های گوناگون فنی، عملیاتی و اداری، در گام نخست نگاهی عادلانه و واقع‌بینانه به ظرفیت عظیم نیروی انسانی کارآزموده در منطقه پارس جنوبی داشته باشد؛ ظرفیتی که سال‌هاست بخش مهمی از بار تولید، پایداری و ایمنی صنعت پتروشیمی کشور را به دوش می‌کشد. این نگاه، نه از سر شعار، بلکه برآمده از درک عمیق از اهمیت سرمایه انسانی محلی و نقش آن در افزایش بهره‌وری، کاهش تعارضات اجتماعی و تقویت حس تعلق سازمانی است.

در گام بعدی، تمرکز بر استفاده از توان داخلی و اتکا به دانش فنی ایرانی، به‌عنوان یکی از ارکان اصلی راهبرد توسعه‌محور پتروشیمی جم دنبال شده است؛ راهبردی که به‌جای وابستگی صرف به منابع بیرونی، بر ارتقای دانش درون‌سازمانی، تقویت تیم‌های مهندسی و افزایش نقش متخصصان داخلی در تصمیم‌سازی‌های کلیدی تاکید دارد. مسیری که نه‌تنها همسو با سیاست‌های کلان صنعت پتروشیمی کشور، بلکه پاسخی عملی به ضرورت‌های امروز تولید پایدار، تاب‌آوری صنعتی و توسعه متوازن در یکی از حساس‌ترین مناطق انرژی ایران به شمار می‌رود.

در این چارچوب، بومی‌گرایی برای این مدیریت، نه یک انتخاب احساسی یا مقطعی، بلکه بخشی از یک الگوی توسعه‌محور است؛ الگویی که می‌کوشد عدالت شغلی، کارآمدی صنعتی و آینده‌نگری اقتصادی را در کنار هم بنشاند و پتروشیمی جم را در مسیر تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یکی از بازیگران اثرگذار صنعت پتروشیمی کشور هدایت کند. نگاهی به عملکرد پتروشیمی جم از زمان آغاز مدیریت امیر اکبری نشان می‌دهد که این رویکرد، صرفاً در سطح شعار باقی نمانده و خود را به‌روشنی در شاخص‌های عملیاتی، تولیدی و مالی شرکت نمایان کرده است.

پتروشیمی جم در دوره جدید مدیریتی، علاوه بر تمرکز بر آموزش، پژوهش و ارتقای سرمایه انسانی، توانسته است روندی مثبت و روبه‌رشد در تولید و فروش محصولات خود ثبت کند؛ روندی که بازتاب آن در گزارش‌های رسمی کدال نیز قابل مشاهده است. بر اساس آخرین اطلاعات منتشرشده، این شرکت در آبان‌ماه ۱۴۰۴ به تولید ۲۲۷ هزار تن از محصولات خود دست یافته که این رقم در مقایسه با مدت مشابه سال قبل، رشدی ۱۹ درصدی را نشان می‌دهد؛ عددی معنادار که از پایداری تولید و بهبود بهره‌وری عملیاتی حکایت دارد.

هم‌زمان، حجم فروش پتروشیمی جم در همین ماه به ۱۴۸ هزار تن رسیده و درآمد شرکت نیز حدود ۷.۶ هزار میلیارد تومان ثبت شده است؛ درآمدی که نسبت به آبان‌ماه سال گذشته، افزایشی ۲۶ درصدی را تجربه کرده و نشان‌دهنده هم‌افزایی مناسب میان تولید، فروش و مدیریت بازار است.

در مقیاس سال مالی جاری نیز عملکرد این شرکت همچنان صعودی ارزیابی می‌شود. پتروشیمی جم تاکنون موفق به تولید یک میلیون و ۸۰۵ هزار تن محصول شده و مقدار فروش آن در سال جاری به یک میلیون و ۲۲۵ هزار تن رسیده است. مبلغ فروش شرکت نیز با ثبت عدد ۶۱.۶ هزار میلیارد تومان، رشدی نزدیک به ۴۲ درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل را به ثبت رسانده است؛ رشدی که در شرایط نوسان بازارهای جهانی و محدودیت‌های محیطی صنعت، قابل توجه تلقی می‌شود.

این در حالی است که بر اساس بودجه و اهداف اعلام‌شده شرکت، دستیابی به تولید دو میلیون و ۵۷۸ هزار تن، فروش یک میلیون و ۷۹۶ هزار تن محصول و تحقق درآمد ۸۱.۷ هزار میلیارد تومانی در دستور کار قرار دارد؛ اهدافی که با توجه به روند فعلی تولید، فروش و تمرکز مدیریت جدید بر توان داخلی، آموزش و بهره‌گیری از نیروهای متخصص بومی، دست‌یافتنی به نظر می‌رسند.

مجموع این شاخص‌ها نشان می‌دهد که آغاز مدیریت امیر اکبری در پتروشیمی جم، با یک تحول مثبت و رو به رشد همراه بوده است؛ تحولی که پیوند میان بومی‌گرایی نخبه‌محور، توسعه دانش‌محور و بهبود عملکرد اقتصادی را به‌عنوان یک الگوی قابل اتکا در صنعت پتروشیمی پارس جنوبی به نمایش می‌گذارد.